Marzenie

Marzenie z 1997 roku to rzeźba wykonana w brązie i drewnie, o wymiarach 38 × 42 cm. Już sam dobór materiałów – trwałego, szlachetnego brązu oraz organicznego, „ciepłego” drewna – buduje napięcie między tym, co trwałe i zakorzenione w rzeczywistości, a tym, co kruche, ulotne i wewnętrzne. Kameralna skala pracy sprzyja intymnemu odbiorowi: widz nie tyle ogląda rzeźbę z dystansu, ile wchodzi z nią w osobisty dialog. Kompozycja Marzenia koncentruje się na syntetycznie ujętej formie, w której czytelne aluzje do postaci ludzkiej splatają się z elementami o bardziej metaforycznym charakterze.

Artysta operuje skrótem i uproszczeniem, rezygnując z dosłowności na rzecz sugestii. Powierzchnia brązu, opracowana z wyczuciem faktury, przechwytuje światło i subtelnie je rozprasza, dzięki czemu rzeźba wydaje się pulsować wewnętrznym życiem. Drewno natomiast wprowadza pierwiastek naturalności i symbolicznego zakorzenienia.

Rzeźbę można odczytywać jako próbę uchwycenia stanu zawieszenia pomiędzy jawą a snem, pomiędzy tym, co realne, a tym, co dopiero kształtuje się w wyobraźni. Forma nie jest dynamiczna w sensie ruchu; jej dynamika tkwi raczej w napięciu wewnętrznym – w relacjach między poszczególnymi partiami bryły, w delikatnym wychyleniu ku przestrzeni, w otwarciu na otaczającą pustkę. To właśnie przestrzeń wokół rzeźby staje się integralnym elementem kompozycji, dopełniając jej znaczenie. W tej pracy marzenie nie ma charakteru eskapistycznego, przeciwnie – jawi się jako siła konstytuująca ludzką tożsamość, jako cicha energia, która pozwala przekraczać ograniczenia materii. Brąz, ciężki i trwały, zostaje „uniesiony” przez ideę, jakby poddany procesowi duchowej sublimacji. Z kolei drewno, noszące ślady naturalnej struktury, przypomina o kruchości i przemijalności – o ludzkim wymiarze pragnień.