Wniebowstąpienie

Płaskorzeźba wykonana jest w technice odlewu z brązu, z włączeniem elementów drewnianych, co daje w efekcie spójne zestawienie materiałów szlachetnych i organicznych. Połączenie metalu z drewnem wiąże się z pewnym kontrastem faktur: gładkość i chłód brązu przeplata się z ciepłem i strukturalną zmiennością drewna, co daje kompozycji zarówno wizualną jak i dotykową złożoność.

Praca ta wpisuje się w długą tradycję ikonografii chrześcijańskiej, jednak artysta rezygnuje z narracyjnej dosłowności na rzecz syntetycznego, symbolicznego ujęcia tematu. Zamiast realistycznego przedstawienia postaci i wydarzenia, kompozycja koncentruje się na idei ruchu ku górze, sugerując moment przejścia między sferą ziemską a transcendentalną.

Redukcja form i uproszczenie kształtów nadają dziełu charakter medytacyjny, zbliżając je do nurtów sztuki współczesnej posługujących się skrótem i znakiem. Wniebowstąpienie nie opowiada historii w sensie fabularnym, lecz proponuje widzowi doświadczenie kontemplacji i skupienia. Zestawienie materii oraz wyraźna praca światła i cienia podkreślają napięcie między ciężarem materii a dążeniem ku duchowości. W kontekście historii sztuki dzieło to można odczytać jako świadomą reinterpretację motywu sakralnego, oderwaną od kanonów ikonograficznych sztuki dawnej. Artysta podejmuje również osobisty dialog z nowoczesnym językiem rzeźby XX wieku. Płaskorzeźba staje się uniwersalnym symbolem przekraczania granic ludzkiego doświadczenia. Tym samym płaskorzeźba łączy wymiar religijny z refleksją egzystencjalną, charakterystyczną dla współczesnej sztuki o wymowie metafizycznej.